Anny's space

ไม่คิดว่าต้องกกลับมาเขียนเรื่องราวอะไรแบบนี้อีกเรื่องมันผ่านมายาวนานมากตั้งแต่จุดเริ่มต้นจนวันนี้เรียกได้ว่าเป็นจุดจบของเรื่องก็ว่าได้ ความหวังที่เคยรอคอยมามันพังลงเพราะตัวของเราเอง การเลือกทางแยกวันนั้นทำให้ด้รู้ว่าวันนี้ต้องเสียน้ำตาให้กับความรู้สึกดีๆที่อาจจะหาเจอได้ยาก ยังจำภาพวันแรกๆที่มีเรามานั่งหน้าจอแล้วอมยิ้มพยายามหลีกเลี่ยงคำพูดปิดบังที่จะทำให้ความลับมันเปิดเผย มาถึงวันนี้มีแต่คราบน้ำตาที่เพิ่งจางไปเมื่อรู้ตัวว่าสิ่งที่รอคอยจมวันนึงมันใกล้เข้ามามากแล้วแต่สุดท้ายก็ไม่สามารถจะเก็บเอาไว้ได้เพราะเราเองแท้ๆ ทำไม ทำไม ทำไมนะ ทำไม ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ต้องเจ็บอีกแล้วหรอ แต่เจ็บครั้งนี้มันรุนแรงมากกว่าที่เคยเป็นเจ็บจริงๆ ต้องทำยังงัยต่อไปนึกอะไรไม่ออกทั้งนั้น ต้องเจอต้องเห็นกันทุกวันแล้วจะทำยังงัยอาการป่วยทางใจคงไม่มีทางที่จะหายไปได้ง่ายๆแน่นอน ทำใจไม่ได้โว่ยยยย อยากจะบ้า ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ไม่เก็บรักษาไว้ให้ดีๆ ได้แต่โทษตัวเองแหละคงทำอะไรไม่ได้ไปกว่านี้แล้ว

 

6 โมงเช้าของวันที่ 22 พย.แบกเป้ลงจากรถมาอย่างงัวเงีย.. ไม่กี่นาทีต่อมาก็เดินทางขึ้นดอยทันที เบาะหลังที่นั้งอัดกัน 4 คนทำให้การเดินทางขึ้นที่สูงที่วกวนต้องเกิดอาการเวียนหัว ลมหนาวที่พัดเข้ามาประทะใบหน้าทำให้ความสดชื้นกลับคืนมาอีกครั้ง พยายามสูดอากาศสดชื้นเข้าไปให้เต็มปอดก่อนที่จะต้องมาต่อสู้กับควันพิษในตัวเมือง ขึ้นถึงดอยสุเทพก็ไปไหว้พระและผูกข้อมือเพื่อเป็นศิริมงคล ใช้เวลาซักพักก็เดินทางต่อมีแผนกันว่าจะไปดอยปุยแต่แล้วก็ไปไม่ถึงไปถึงแค่จุดกางเต้นท์เพราะต้องเดินเท้าขึ้นไป แต่เราก็ไปกันนะ..เดินไปอีกนิดหน่อยหาทางขึ้นไม่เจอ..มึน..เลยเดินลงกลับกันมา ไม่อยากจะบรรยายทางขึ้นดอยแคบแล้วก็คดไปคดมาแถมยังมีรถสวนมาเป็นระยะๆ หุยย..เสียวเป็นบ้าขากลับลงมาแวะถ่ายรูปที่จุดชมวิวดูทะเลหมอก..ระหว่างเดินทางลงมาอาการแย่กว่าขาขึ้นอีกจะอวกให้ได้ครับพี่น้องเปิดกระจกนานหนาวจนหน้าชาไปหมด...
วันลอยกระทงของคนภาคกลางแต่ที่เชียงใหม่เขาจะเรียกงานยี่เปง วันที่เดินเที่ยวเป็นวันกระทงเล็ก...เดินเที่ยวงานยี่เปงท­ี่เชียงใหม่ อากาศดีลมเย็นๆพัดกลิ่นหอมของอากาศหนาวตลอ­ดทาง เมืองท่องเที่ยวที่เต­็มไปด้วยชาวไทยและชาว­ต่างชาติดูครึกครื้น ปะปนกับความโกลาหลในย­ามค่ำคืน แต่แสงไฟที่ประดับประ­ดาอยู่ตามท้องถนน และริมแม่น้ำก็สร้างบ­รรยากาศของเทศกาลได้ด­ี โคมไฟที่ประตูท่าแพเร­ียงรายเป็นแนว อีกทั้งตกแต่งเป็นต้น­โพธิ์โดนใจเป็นที่สุด­

ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเริ่มหายไป ความรู้สึกแปลกๆที่เคยเกิดขึ้นแล้วทำให้สุขใจมันเริ่มเลือนลางออกไปทุกที เพราะปฎิกริยาตอบสนองของคนที่บางคนมันแทบจะแยกไม่ออกเลยว่า "ยังเหมือนเดิมกันอยู่ไหม" สิ่งที่ยังพอทำได้อยู่ทุกวันนี้มีเพียงแต่ทำใจ ยอมรับความเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้น แล้วมันก็จะค่อยๆหายไป หายไป